Valentijn special: Brooklyn koppel uit Kortrijk

Op de dansvloer viel alles op z’n plaats

“Ons verhaal begon officieel met Sinksen,” vertelt Lucinda. Al hadden ze elkaar daarvoor al een paar keer gekruist. Een drink met collega’s in De Vagant, een korte begroeting, niets dat meteen bleef hangen.

Tot die avond in de Cubaan. Een bijna lege zaal, maar een groepje jongens dat voluit aan het dansen was. “De muziek zat goed, maar het bleef rustig, dus ik trok verder — zonder te weten wie ze waren.” Een week later viel haar frank. Een foto, een herkenning, een connectie op socials. “Eén van die vijf jongens op de dansvloer.” Zo begon het.

Twijfels en opnieuw beginnen

Was het meteen raak? “Niet echt,” geeft Ellis toe. Ze spraken een paar keer af, maar de vonk sloeg niet direct over. Het leeftijdsverschil bracht twijfels met zich mee en even viel het contact stil.

Tot ze elkaar opnieuw zagen tijdens Sinksen. “Dat moment voelde anders,” zegt Lucinda. De gesprekken gingen makkelijker, de twijfels verdwenen stilaan. “We besloten gewoon te zien waar het naartoe kon leiden, zonder druk.”

Wanneer werd het duidelijk?

“Het ging eigenlijk vanzelf,” vertelt Lucinda. In het begin hielden ze het bewust rustig. Geen grote aankondigingen, geen labels. Maar collega’s begonnen stilaan verbanden te leggen. De ene had hen samen gezien op restaurant, iemand anders kruiste hen toevallig op een bankje in de stad. Wat voor hen nog pril en nieuw voelde, werd voor de buitenwereld al snel zichtbaar.

Karlien, de mama van Ellis én Lucinda's collega in Brooklyn Kortrijk, wist op dat moment nog van niets. “En eerlijk,” lacht Lucinda, “ik wist zelf ook niet goed wat ik moest zeggen. Alles was nog zo vers.”

Tijdens het braderieweekend nodigde Ellis haar na het werk uit voor een drankje in Avelgem. Dat ene drankje werden er een paar meer, en voor ze het wist bleef ze slapen bij zijn ouders. De ochtend nadien volgde een moment dat ze nooit zal vergeten. Karlien keek haar lachend aan en zei: “Ah collega, kan ik dan straks met u meerijden?”

Vanaf dan hoefde er eigenlijk niets meer uitgelegd te worden.

Samen dansen, samen groeien

“Dansen. Dat is echt iets van ons,” zegt Ellis. Samen uitgaan, opgaan in de muziek en gewoon genieten van het moment. “Samen dansen is hoe het voor ons allemaal begon.” Het typeert hen: spontaan, zonder te veel nadenken, gewoon voelen wat klopt.

Diezelfde energie zie je ook in hoe ze samen keuzes maken. Ze geven elkaar ruimte, maar durven ook eerlijk zijn. Niet om te sturen, wel om elkaar sterker te maken.

Wat goed zit én goed voelt

Shoppen doen ze graag samen. Even passen, eerlijk zeggen wat werkt en wat niet, en elkaar net dat extra duwtje geven. “Soms zie je zelf iets niet, tot de ander zegt: ja, dit is echt jij.”

Voor Ellis was zijn look snel gekozen. Lucinda lacht: “Mijn eerste keuzes kregen wat kritiek, maar uiteindelijk hebben we samen iets gevonden waar ik me echt goed in voel.”

Comfort is voor hen de basis. “Het moet goed zitten én goed aanvoelen.” Maar uitstraling telt even goed mee. Lucinda verraste zichzelf met een barrel fit jeans van Levi’s. “Ik had nooit gedacht dat die mij zou staan.” Soms moet je gewoon iets passen wat je normaal laat hangen — en net daar zit de verrassing.

Van dansvloer naar gezin

Vandaag, 2,5 jaar later, ziet hun leven er helemaal anders uit. Met een dochtertje van negen maanden bouwen ze aan een warm nest. “De liefde voor elkaar, maar zeker ook voor onze dochter,” zegt Ellis, “en samen bouwen aan een plek waar zij zich veilig kan voelen.”

Hun wens voor elkaar? “Dat we nog veel mogen lachen en blijven genieten van het leven en van elkaar.” En vooral dat hun familie daar volop van kan meegenieten.